Wędrówka po wulkanach Lanzarote: gdzie naprawdę można iść po lawie

Erupcja trwała sześć lat, od 1730 do 1736 roku, a gdy się skończyła, około jednej czwartej wyspy pokryła nowa skała. Park narodowy chroni najbardziej spektakularną część tego obszaru — i chroni ją surowo: wewnątrz granicy poruszasz się autokarem po wyznaczonej trasie. Ale lawa nie zatrzymała się na linii na mapie. Poza parkiem te same potoki, te same stożki i te same kratery są otwarte dla grup z przewodnikiem — i właśnie tam odbywa się trekking po wulkanach Lanzarote.

Jak wygląda teren. Powierzchnia trekkingu po wulkanach Lanzarote to nie ścieżka. To skała, która zastygła na miejscu, czyli liny, bloki, grzbiety i zagłębienia, miejscami luźny popiół, a tam, gdzie skorupa pękła — ostre krawędzie. Wymaga skupienia inaczej niż oznakowany szlak, i właśnie dlatego ludzie, którzy to przeżyli, wracają i mówią, że to były najlepsze trzy godziny tygodnia. Nie ma tu nic technicznego; teren jest po prostu nierówny.

Po co przewodnik. Każdy trekking po wulkanach Lanzarote sprzedawany w tym serwisie odbywa się z przewodnikiem — z dwóch powodów i żaden nie jest biurokratyczny. Po pierwsze, ten teren wygląda identycznie w każdym kierunku, a formacje warte zobaczenia są niewielkie: zapadnięty tunel, lina lawowa, stożek popiołowy z otwartym zboczem. Po drugie, historia jest niewidoczna, jeśli ktoś jej nie opowie: po czym stąpasz, dlaczego ma taki kolor, dlaczego skorupa w jednym miejscu jest złożona jak lina, a sto metrów dalej połamana na bloki.

Jak długo. Wszystkie trzy oferty mieszczą się między trzema a trzema i pół godziny. To krótko jak na dzień trekkingu i długo jak na gołą skałę w słońcu — mniej więcej właściwy balans. 190 zł to najdłuższa opcja: trzy godziny trzydzieści; 213 zł i 198 zł to po trzy godziny.

Trzy oferty — i każda wycieczka po wulkanach Lanzarote jest tak zbliżona do pozostałych, że nie ma tu złego wyboru. Różnice są praktyczne, nie dramatyczne.

Jeśli ma być prosto, weź 190 zł. Transfery są wpisane w cenę, więc nie musisz nic organizować: ktoś cię odbiera, idziesz trzy i pół godziny, ktoś cię odwozi. Ocena 4,9 z 945 opinii to najwyższy wynik na tej stronie, a opinie zgodnie podkreślają, że to zasługa przewodnika.

Jeśli chcesz opcję z największą liczbą opinii, weź 198 zł. 1 518 opinii przy ocenie 4,8 to największa liczba wśród zebranych tu spacerów, a oferta jasno mówi, co obejmuje: przejście przez pola lawowe, zwiedzanie kraterów i historię tego, jak wyspa nabrała obecnego kształtu. Transfer z hotelu jest oferowany, a nie wliczony — to jedyny szczegół, który warto przeczytać uważnie.

Jeśli liczy się cena, weź 213 zł. To najniższa cena na tej stronie za prawdziwą wyprawę wulkaniczną: trzy godziny przez krajobraz, który zostawiła erupcja, ocena 4,8 z 973 opinii. Nic tu nie jest gorszą wersją wycieczki — ten sam teren i ten sam rodzaj przewodnictwa.

A jeśli marzy ci się samo pole kraterów, zarezerwuj spacer i przejazd autokarem na różne dni, zamiast liczyć, że jedna wycieczka załatwi jedno i drugie. 269 zł zabiera cię do wnętrza parku, gdzie chodzenie pieszo jest zabronione, a krajobraz jest najbardziej skoncentrowany. Oba razem dają pełny obraz i kosztują mniej niż sam buggy.

Skała zdradza, jak szybko płynęła lawa. Podczas trekkingu po wulkanach Lanzarote czytasz to z powierzchni. Tam, gdzie potok był wolny i gorący, powierzchnia złożyła się w liny i zwoje, które wyglądają, jakby coś je wylano, a nie wybuchło. Tam, gdzie był chłodniejszy i szybszy, skorupa pękła w pole ostrych bloków. Jedno i drugie jest na tych trasach, często w odstępie kilku minut, i to jedna z tych rzeczy, które wskaże przewodnik, a obok których sam byś przeszedł.

Tunele i stożki. Gdy potok pokryje się skorupą, lawa pod spodem płynie dalej i zostawia tunel. Na tej wyspie słynne przykłady są pod ziemią i zwiedza się je jako jaskinie; na otwartym terenie spotykasz mniejszych krewnych — zapadniętych i otwartych do nieba. Stożki to druga cecha krajobrazu: niskie, szerokie, często z jednym zboczem przerwanym tam, gdzie wydostała się lawa.

Kolor. Ludzie przyjeżdżają na trekking po wulkanach Lanzarote, spodziewając się czerni, i dziwią się, ile jest czerwieni, ochry i szarości — i jak bardzo to wszystko zmienia się między porankiem a późnym popołudniem. Przed południem obraz jest płaski; godzina przed zmierzchem to moment, gdy krajobraz przestaje wyglądać jak kamieniołom, a zaczyna wyglądać jak to, czym jest.

Co prawie nic nie rośnie. Porosty, płatami, i bardzo niewiele więcej. Dlatego po niemal trzystu latach teren wciąż wygląda jak nowy. Dlatego też przewodnicy trzymają grupy na wyznaczonych trasach: to, co zdoła tam wyrosnąć, potrzebuje na to dziesięcioleci.

Winnice obok. Na popiele, nie na lawie, wyspa uprawia winorośl w wykopanych dołach, każdy z niskim, zakrzywionym murkiem z kamieni od strony wiatru. Mijasz je w drodze na te spacery i z powrotem, a 269 zł to oferta, która zatrzymuje się wśród nich.

Co powtarzają opinie. We wszystkich trzech spacerach uwagi są zaskakująco spójne: przewodnik zrobił różnicę, teren pod stopami jest twardszy, niż się wydawało, trzy godziny to dokładnie tyle, ile trzeba, a kilka osób mówi wprost, że to część Lanzarote, którą powtórzyłoby jeszcze raz.