De uitbarsting waar het vulkaanlandschap van Lanzarote uit voortkwam: zes jaar, 1730 tot 1736

De meeste vulkanische landschappen in de wereld ontstaan in dagen of weken. Hier duurde het zes jaar, en dat ene verschil verklaart waarom het zuiden van Lanzarote eruitziet zoals het doet. Een korte gebeurtenis laat een litteken achter. Iets dat van 1730 tot 1736 blijft doorgaan, bouwt een landschap: lavastroom op lavastroom, kegel na kegel, tot de nieuwe grond zijn eigen vorm, zijn eigen afwatering en zijn eigen kleur heeft. De uitbarsting waarop de vulkaanvelden van Lanzarote zijn gevormd, duurde lang genoeg om precies dat te doen.

Een kwart van het eiland. Dat is het cijfer om vast te houden. Ongeveer een op de vier delen van Lanzarote is bedekt met gesteente dat vóór 1730 niet bestond. U heeft geen kaart nodig om te zien waar de grens loopt: de kleur verandert onder het busraam, van bewerkt bruin naar iets dat bijna houtskool is, en dat blijft zo kilometer na kilometer. De vulkaanuitbarsting van Lanzarote in 1730 is de lijn die elk geologieboek over de Canary Islands trekt, en op de grond is die net zo duidelijk getekend.

De kegels kwamen in een rij, niet in een hoop. Een van de eerste dingen die mensen vanuit de touringcar opmerken, is dat de heuvels niet verspreid liggen. Ze staan op een lijn. De vulkaankaarten van Lanzarote laten nog steeds zien dat de uitbarsting zich opende langs scheuren in de grond in plaats van vanuit één berg, en elk stuk scheur bouwde zijn eigen kegel, waardoor de bergkam als een processie leest in plaats van als een piek.

En toen stopte het. De grond is sindsdien koud en stil, lang voordat iemand die vandaag leeft werd geboren. Een bezoek is een oefening in het kijken naar oud gesteente, zoals u naar een gletsjerdal of een canyon zou kijken — langzaam, en met iemand die u kan vertellen wat u ziet.

De zwarte velden. Het meest voor de hand liggende. Kilometer na kilometer ruw, donker gesteente waar bijna niets op groeit, uitgestrekt over het zuiden. De grond is niet glad: de uitbarsting die de vulkaanwandelingen op Lanzarote doorkruisen is gebroken, op sommige plekken los en op andere scherp. Daarom zijn de wandeltochten begeleid en verkoopt niemand een wandeling eroverheen op sandalen.

De tunnels. Dit is wat een lavastroom doet waar hij ver genoeg komt: de buitenkant koelt af en hardt uit terwijl de binnenkant vloeibaar blijft en wegstroomt, waardoor een holle buis onder het oppervlak achterblijft. Het eiland heeft er beroemde voorbeelden van in het noorden, bij Jameos del Agua en Cueva de los Verdes, ver van de velden in het zuiden, en zij zijn de reden dat een vulkanisch eiland je überhaupt een grotbezoek kan verkopen. Voor beide is er een aparte pagina op deze site.

De halve krater aan de kust. Bij El Golfo nam de zee één kant van een kegel weg en liet de andere staan, met een groene lagune in de kom. Het is de netste dwarsdoorsnede van een vulkaan waar iemand ooit naartoe kan lopen, en het is een stop van vijf minuten bij verschillende tours hier.

De as waarin de wijnstokken leven. Ten noordoosten van de velden is de grond bedekt met fijn donker grit in plaats van massief gesteente, en het wijngebied van La Geria groeit er direct in. Dat is geen decoratie of traditie om de traditie: de as houdt het nachtvocht vast dat dit eiland anders niet krijgt.

De namen. De helft van de plaatsnamen die een bezoeker in het zuiden hoort, komt van de uitbarsting waarmee het vulkaanlandschap van Lanzarote werd hernoemd: vuurbergen, het vuurdorp, de weg van de vuren. Het zijn achttiende-eeuwse beschrijvingen die simpelweg op de kaart zijn blijven staan, en als je dat weet, leest de bewegwijzering als een verslag in plaats van als marketing.

De warmteshow bij El Diablo. In het park, bij het bezoekersgebouw, laten gidsen de warmte zien die nog in de grond zit: droog gras dat in een kuil wordt gegooid, vat vlam door de hitte die eruit komt. Het is de enige plek waar de vulkaan die bezoekers van Lanzarote kwamen zien ophoudt decor te zijn en iets wordt dat je op een meter afstand kunt voelen.

Om eroverheen te lopen, boek €50. Drie uur te voet over de vulkaangrond van de uitbarsting op Lanzarote met een gids, in het natuurpark van de uitbarsting van 1730, beoordeeld met 4,8 op basis van 973 reviews, en het goedkoopste tarief op deze site.

Voor de best beoordeelde wandeling met ophaalservice, boek €44. Drieënhalf uur, transfers beide richtingen genoemd in de listing, beoordeeld met 4,9 op basis van 945 reviews — de hoogste score op de site.

Voor het park zelf in een halve dag, boek €62. Vijf uur inclusief de busroute binnen de parkgrens, beoordeeld met 4,4 op basis van 2.785 reviews.

Om zelf over de vulkanische paden te rijden, boek €158. Twee tot drie begeleide off-road uren, beoordeeld met 4,7 op basis van 5.513 reviews, veruit de meeste feedback op deze site.

En voor de uitbarsting plus wat die ondergronds achterliet, boek €94. Negen uur met het park, Jameos del Agua en Cueva de los Verdes, beoordeeld met 4,5 op basis van 2.845 reviews.