Wat te dragen in Timanfaya: schoenen, zon en wind op zwart gesteente

Vulkanisch gesteente is niet zoals ander gesteente. Als lava afkoelt, wordt het oppervlak ofwel losse gruis en sintels, ofwel een scherpe korst vol randen — en beide liggen bij elke stop hier onder uw voeten. Daar volgen twee dingen uit, en dat is de reden dat we een hele sectie aan schoeisel wijden.

Het is scherp. Een dunne zool geeft elke rand door, en een flexibele zool laat het gesteente doorprikken waar het een opening vindt. Wat u wilt, is een stijve zool met wat dikte — een sneaker met een behoorlijk profiel is genoeg voor de stops langs de weg en de uitzichtpunten, en een wandelschoen of lichte boot is beter voor de excursies van drie uur. Open sandalen zijn de enige echt slechte keuze: los vulkanisch gruis komt er meteen in, en het is gruis met scherpe randen.

Het houdt de zon vast. Donker gesteente absorbeert de hele ochtend warmte en geeft die terug via alles wat het aanraakt. In de zomer voelt u dat door een dunne zool bij een lange stop, en het is nog een reden waarom de begeleide wandelingen hier vroeg plaatsvinden en niet rond het middaguur. Een dikkere zool is simpelweg comfortabeler in juli, en het kost u niets in januari.

Enkels. De wandel-excursies — €44, €46 en €50 — duren ongeveer drie uur over oneffen grond, geen klim. U hebt geen bergschoenen nodig. Maar grond die bij elke stap iets wegzakt, is precies waar een enkel wordt omgeslagen. Dus als u iets met wat ondersteuning hebt, is dit de reis om het mee te nemen. Sokken die de enkel bedekken, houden ook het gruis buiten.

En daarna. Fijn zwart stof komt overal in en is niet vriendelijk voor lichte stof. Neem de schoenen mee die u zonder problemen afklopt, niet de witte die u voor de vakantie hebt gekocht.

De rest van de week brengt u door op een strand of bij een zwembad, waar schaduw is als u die wilt en de lucht stil blijft hangen tussen de gebouwen. Het vulkanische zuiden is geen van beide, en die omschakeling verrast mensen.

Het licht is dubbel. De zon komt van boven en kaatst terug van het bleke grit en van de lichtgekleurde oppervlakken bij de uitzichtpunten. Huid die bij het hotel prima was, krijgt hier meer te verduren dan verwacht, en de nek en de bovenkant van de oren zijn de plekken die mensen vergeten. Verbrandt u snel, dan doet een lange dunne mouw meer dan steeds opnieuw insmeren.

De wind is constant. Dit is een eiland waar de passaatwind het hele jaar door waait. Op een blootgestelde vlakte betekent dat beweeglijke lucht langs u heen bij elke stop, wat in augustus een echte verlichting is en in januari een reden om een windjack mee te nemen. Het betekent ook dat alles wat licht is — een kaart, een hoed, een plastic zak — weg is op het moment dat u het loslaat, en het is weg over beschermd terrein waar u niet naartoe gaat lopen om het terug te halen.

Aan de kust is het nog sterker. De dagen met de westkust — de kliffen waar de zee in het gesteente werkt, en de groene lagune bij El Golfo op €64 en €51 — zijn de winderigste stops van allemaal, want er staat niets tussen u en de Atlantische Oceaan. Draag de laag in plaats van hem te dragen.

En de avond. Open vulkanische grond staat zijn warmte snel af zodra de zon eraf is. Een dag die om drie uur heet aanvoelde, kan om zeven uur koel aanvoelen, vooral op het water. Eén warme laag onderin de tas dekt dat af; zwaarder is niet nodig.